Waarom mensen een kaarsje opsteken
Omdat je iets kunt doen op het moment dat woorden tekortschieten. Een kaars brandt vanzelf door. Je steekt hem aan, je zet hem neer, en hij blijft staan zonder dat je nog iets hoeft te zeggen.
In de katholieke traditie brand je een kaars bij een heiligenbeeld, als gebed dat doorgaat nadat je bent weggelopen. Maar het gebruik is allang niet meer alleen kerkelijk. Op een begraafplaats, bij een herdenkingsplek, bij een ongeluk langs de weg: mensen zetten een lichtje neer omdat het iets zichtbaar maakt wat anders onzichtbaar blijft.
Wanneer doen mensen het?
- Op een sterfdag of op een verjaardag die niet meer gevierd wordt.
- Op de dag van de uitvaart, als je er zelf niet bij kunt zijn.
- Op vaste herdenkingsdagen zoals Allerzielen of Wereldlichtjesdag.
- Op een willekeurige dinsdag, omdat het opeens weer dichtbij komt.
Die laatste is misschien wel de gewoonste. Rouw houdt zich niet aan de kalender, en een kaarsje vraagt geen aanleiding.
Online een kaarsje opsteken
Je geeft een naam op, schrijft er een korte herinnering bij, en kiest of het kaarsje vierentwintig uur brandt of blijft staan tot je het zelf weghaalt. Daarna krijg je een persoonlijke link die je kunt doorsturen of voor jezelf houden.
Een digitaal kaarsje doet niet alsof het een echte vlam is. Wat het wel kan: blijven staan, en gedeeld worden met mensen die te ver weg wonen om langs te komen.
Je bepaalt zelf of het kaarsje in het openbare overzicht komt of alleen te zien is voor wie de link heeft. Er komt geen account aan te pas en het kost niets. Bewaar wel de beheerlink die je krijgt, want daarmee kun je het kaarsje later aanpassen of weghalen.
Een kaarsje voor iemand die nog leeft
Dat kan ook. Mensen steken een kaarsje op voor iemand die ziek is, voor iemand die ze missen zonder dat die weg is, of voor een situatie waar ze niets aan kunnen doen. Het is hetzelfde gebaar.
